راستی چه می شود؟!!

 از نیست هست می شویم با تر کیب  سلولهایی کوچک و  نامحسوس

و آهنگ قلبمان اولین موسیقی زیبایی است که گوش عالم هستی را می نوازد و

در نهایت در پی فرا یندی پیچیده  انسان می شویم.

پس قلب ما کانون انسانیتماست!

 اما روحمان به دور از تصور ما در انسانیت ما دمیده می شود و ما به

طور کامل هست می شویم.قلب ما  قلب من و تو می تواند کانون عشق و

محبت باشد اگر در مکتب عشق تعلیم دیده باشد! و روح ما  روح من و  تو

می تواند به گرد زیباییها و خوبیها به پرواز در آید اگر در آینه ای روشن و شفاف

اولین نگاه خود را به جهان دوخته باشد!من کودکی با قلبی انسانی و روحی پاک !!

پس چه می شود که به خود می آیم با کلمات سیاه و  نقاط تاریکی که صفحه دلم

را تا انتها پر کرده است.راستی چه می شود که وقتی به خود می آیم که روح

پاک و سفیدی را که بر من دمیده شده است مانند اسب سرکشی به دنبال

خواهشهای نفسانی تازانده ام و هنوز هم میل تازش دارم؟!

چه می شود که من سر از کوچه پس کوچه های فراموشی در می آورم؟!

چه می شود که من خود را گم می کنم در بیغوله هایی سرد و نمناک؟!

چه می شود که من انسانیت خود را به تاراج می دهم در لولیدن میان زالوهایی

که سرخوش و سرمست از مکش آدمیت من قلابهایشان را از بدن زخمی و

فرسوده من بیرون می کشند تا در جایی دیگر بساط عیش و نوش خود را بگسترانند؟!

راستی چه می شود که راه من در پستوهای پلیدی و پلشتی  پایان می یابد؟!

راستی چه می شود که منی که با عشق آفریده شده ام مانند  لکه ای سیاه بر 

پیشانی همنوعانم سر از ناکجا آبادها در می آورم؟

راستی چه می شود که من با تیغ جنون زخمه بر پیکر همنوعم می زنم و به

تاوان آن هستی خود را بر چوبه دار رقصان می بینم؟!

راستی چه می شود که من نا نوشته برای اندک فراموشی و نشئگی همه

هستی وتعلقات خود را در طبق بندگی به نامردمان پیشکش می کنم؟!

راستی چه می شود که من بی ادعا برای به رخ کشیدن داشته هایم چشم

تنگم را به سوی داشته های دیگران نشانه میروم تا هست دیگران بر هستی

خود وام دهم؟!

راستی چه می شود که من راه خود گم می کنم من انسان که خدا مرا با عشق

آفرید و قسمتی از روح خود را بر من دمید ...راستی چه می شود؟